adrenaline_junkie72

กลับมาเขียนเป็นภาษาไทยได้อีกครั้ง หลังจากเจ้าคอมพ์มันทรยศ ไม่ยอมให้เปลี่ยนภาษาไทย (เปลี่ยนแล้วเครื่องค้างไปเลย ต้องรีสตาร์ทอย่างเดียว)
พักนี้สมองมีแต่เรื่องยุ่งยากใจ (งง ตัวเอง อะไรเนี่ย สมองมีแต่เรื่องยุ่งยากใจ...งง)เรื่องงานที่ตอนนี้ค้นพบสัจจธรรมแล้วว่า ระบบพวกพ้อง คนใกล้ชิดและเส้นสาย มันช่างมีอำนาจเหนือความสามารถของคนจริงๆ หรือว่าเรามันห่วยแตก ก็คงใช่...ทางที่ดีคงต้องทำใจให้สบาย ทำงานไปวันๆ เลิกสักทีทำงานถวายชีวิต ปีกว่าแล้ว ที่ไม่ได้เห็นหน้าม่ามี้ คิดว่าถ้าได้ย้ายไปสุราษฏ์ จะได้อยู่กับม่ามี้ให้ชุ่มฉ่ำ พร้อมๆกับหาอะไรทำเป็นธุรกิจเสริมส่วนตัวไปด้วย ก็ทำงานกับมือถือ น่าจะลองเปิดร้านขายอุปกรณ์มือถือมันไปซะเลย หุ หุ หุ ท่าจะดี
อยากมีลูกจังเลย ถ้าทำความฝัน (ทำบ้านใหม่ พร้อมเปิดร้านมือถือ)เป็นจริงแล้ว เป็นตายยังไงก็ต้องมีลูกให้ได้ ต้องปล้ำปลาทองน้อยก็จะทำ ฮ่าๆๆๆ หื่นจริงๆแม่เจ้าประคู๊ณ!!! ปลาทองน้อยไม่รับผิดชอบไม่เป็นไร (ก็ปล้ำเค้าเอง ยังจะหวังให้เค้ารับผิดชอบอีกรึนี่ แฮ่ๆๆๆ)เลี้ยงคนเดียวได้ --เคยคุยเล่นกับปลาทองน้อยไว้เรื่องลูกนี่แหละ นึกแล้วอดขำไม่ได้ ปลาทองน้อยบอกว่า อยากมีลูกแล้วลูกโตอายุสิบขวบไปเลย(เค้าบอกเลี้ยงเด็กเล็กน่ะ นรกชัดๆเลย...ส่วนเราก็บอกว่าเดี๋ยวเหอะมีลูกจริงๆอย่าเห่อนะ หึ หึ หึ) ดูมันคิด เด็กสิบขวบจะให้มันเกิดยังไงล่ะนี่ ก็เลยหยอกปลาทองน้อยเล่นๆว่า เอาแบบนี้สิ มีลูกกัน แล้วปลาทองน้อยก็ทำงานที่กทม.ต่อ ส่วนเราก็ย้ายไปอยู่ที่ต่างจังหวัด เลี้ยงลูกไปพลางๆ (ปลาทองน้อยไม่ต้องรับผิดชอบอะไรสักอย่าง เก็บตังค์ไว้เลี้ยงลูกตอนสิบขวบล่ะกัน เหอๆๆๆ)พอลูกอายุ สิบขวบจะโทรไปบอก ปลาทองน้อยค่อยมารับว่าเป็นพ่อล่ะกัน แต่ถ้าลูกมันถามว่า "แม่ๆ ไอ้นี่มันเป็นใครอ่ะ ทำไมมันได้นอนห้องเดียวกะแม่ด้วยล่ะ" ก็จะตอบลูกไปว่า "อ๋อ ไอ้นี่น่ะ มันเป็นช่างซ่อมแอร์น่ะลูก"...หุ หุ หุ ...ปลาทองน้อยห้วเราะเลย
ที่ต้องบอกว่าเป็นช่างซ่อมแอร์ มันมีมูลเหตุมาจาก...กาลละครั้งหนึ่ง คุณปลาทองน้อย ผู้ชื่นชอบการแต่งตัวเยี่ยงกุ๊ย อีกนัยหนึ่งก็คือ มักจะใส่เสื้อยืดเก่าๆไม่ได้รีด( มีรูขาดๆบ้างเป็นบางตัว แต่เสื้อยืดเกือบทั้งหมดจะเป็นแบบนี้)กับกางเกงยืนส์สีตกโคตรเก่า ลากรองเท้าแตะ(ซึ่งไม่ได้ซื้อเอง แต่ไปนั่งเล่นกะพี่ๆแผนก fruad แล้วใครก็ไม่รุ้ลืมไว้ ไอ้นี่สวมรอย ยึดซะเลย ดู ดู๊ ดู ...ดูมันทำ)แม้แต่นาฬิกาข้อมือก็ไม่สวม แต่ใส่โซ่แร๊พๆที่ข้อมือทั้งสองข้าง(แว๊นท์สิ้นดี) นี่คือการแต่งตัวในวันไปทำงานปรกติของโอเปอร์แห่งดีแทค(ช่างกล้า) บัตรพนักงานก็ไม่พก ต้องให้พี่ยามรูดประตู(หมายถึงเปิดประตูให้ทุกวัน) และด้วยความที่พี่ยามแกพึ่งมาทำงานหรืออย่างไรไม่ทราบ พี่แกไม่รู้จักปลาทองน้อย แกจึงถามด้วยความใสซื่อว่า"มาทำอะไรครับ" ปลาทองน้อยยิ้มเล็กน้อยก่อนตอบอย่างหน้าด้านๆ ทั้งที่มือถือกระเป๋าโน๊ตบุ๊คว่า"มาซ่อมแอร์ครับ" พี่ยามแกก็ช่างสังเกตุ ดูตั้งแต่หัวจรดเท้า..."ไม่เห็นมีกระเป๋าเครื่องมือเลย"
ปลาทองน้อยก็ยังแถ...เทดๆๆๆๆต่อไปว่า"อ๋อ ไม่ต้องใช้เครื่องมือก็ได้ครับ "....เอากะมันสิ
แต่ต่อมาพี่ยามก็รู้ว่ามันไม่ใช่ช่างซ่อมแอร์ เพราะมันนั่งแป้นแล้นอยู่ที่โต๊ะโอเปอร์ชั้นสี่ สีหน้าระรื่น(ทุกครั้งที่มีสาวๆสวยเดินผ่าน) ....พี่ยามคิดในใจ "ตูเพื่อนเล่นมึงเหรอ? หลอกตูได้"
คิดถึงปลาทองน้อยจัง ไม่เจอกันนานแล้ว นิสัยปลาทองน้อยก็ปลาทองแท้ร้อยเปอร์เซ็นซะด้วย คือจะจำได้เป็นพักๆ และจะเข้าสู่โหมดระริกระรี่เป็นปลากระดี่ได้อาหารปลาซากุระเมื่อถูกกระตุ้นด้วยอาหาร  นิสัยปลาทองน้อยเป็นซะอย่างนั้น (ดุ ปากร้าย กัดเจ็บ ไม่ค่อยแคร์ อารมณ์ร้อน เอาแต่ใจซะส่วนมาก ไม่ค่อยแสดงออก ปากแข็ง และสุดท้าย ซาดิสซ์ อ๊าก................เรื่องจริง เพราะปลาทองน้อยชอบบีบสิวที่หลังของตนเอง ทั้งที่มันแค่เป็นตุ่มแดงๆยังไม่มีอะไรให้บีบได้ คุณปลาทองก็ยังรั้นที่จะบีบ จนเลือดไหลซิบๆก็ยังจะบีบให้หัวสิวมันออกมา เอ่อ...มันแค่เป็นตุ่มแดงๆ ยังไม่มีหัวสิวเลยอ่ะ)
ถ้าต้องย้ายไปสุราษฏ์จริงๆ เมียร์แคชตัวนี้จะปล้ำปลาทองน้อย ถึงจะข้ามสปีชี่ส์ ก็จะทำ ฮุ ฮ่าๆๆๆๆ ลูกออกมาจะเป็นตัวอะไรล่ะนี่?